کدام پهپاد ایرانی بلای جان آمریکایی ها شده است؟
در میان طیف گسترده‌ای از پهپادهای شناسایی و رزمی، پهپاد «حدید-۱۱۰» به‌عنوان یکی از سامانه‌های جدید در حوزه عملیات‌های دقیق و کم‌هزینه مورد توجه تحلیلگران نظامی قرار گرفته است.
در سال‌های اخیر، صنعت پهپادی ایران به یکی از مهم‌ترین ارکان توان دفاعی این کشور تبدیل شده است.
در میان طیف گسترده‌ای از پهپادهای شناسایی و رزمی، پهپاد «حدید-۱۱۰» به‌عنوان یکی از سامانه‌های جدید در حوزه عملیات‌های دقیق و کم‌هزینه مورد توجه تحلیلگران نظامی قرار گرفته است. این پهپاد با هدف افزایش قدرت عملیاتی در جنگ‌های نامتقارن و مأموریت‌های تاکتیکی طراحی شده است. بر اساس اطلاعات منتشرشده در رسانه‌های نظامی، حدید-۱۱۰ در دسته پهپادهای تهاجمی یا مهمات سرگردان (Loitering Munition) قرار می‌گیرد؛ یعنی پرنده‌ای بدون سرنشین که می‌تواند مدتی در آسمان منطقه مأموریت پرواز کند و پس از شناسایی هدف، با برخورد مستقیم به آن، هدف را منهدم سازد.
این نوع پهپادها به دلیل هزینه پایین‌تر نسبت به موشک‌های هدایت‌شونده و دقت بالا، در سال‌های اخیر به یکی از ابزارهای مهم در جنگ‌های مدرن تبدیل شده‌اند.
از نظر طراحی، حدید-۱۱۰ دارای بدنه‌ای سبک با بال‌های ثابت است که برای افزایش برد و پایداری پرواز بهینه شده است. این پهپاد معمولاً با استفاده از لانچر یا سکوی پرتاب زمینی به پرواز درمی‌آید و پس از روشن شدن موتور، مسیر برنامه‌ریزی‌شده خود را طی می‌کند. طراحی کوچک و سطح مقطع راداری نسبتاً کم آن باعث می‌شود که شناسایی آن توسط برخی سامانه‌های پدافندی دشوارتر باشد.
بر اساس گزارش‌ها، برخی مشخصات تقریبی این پهپاد شامل موارد زیر است:
برد عملیاتی: حدود ۱۰۰ تا ۲۰۰ کیلومتر
مداومت پروازی: حدود ۱ تا ۲ ساعت
سرعت پرواز: حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ کیلومتر در ساعت
روش هدایت: هدایت اپتیکی یا ناوبری مبتنی بر GPS و سیستم‌های داخلی
کارشناسان نظامی معتقدند چنین پهپادهایی می‌توانند برای حمله به سامانه‌های راداری، خودروهای نظامی، تجهیزات پدافندی یا زیرساخت‌های تاکتیکی مورد استفاده قرار گیرند. در جنگ‌های امروزی که سرعت تصمیم‌گیری و هزینه عملیات نقش تعیین‌کننده‌ای دارد، مهمات سرگردان مانند حدید-۱۱۰ ابزاری مؤثر برای وارد کردن ضربات سریع و دقیق محسوب می‌شوند.
در مجموع، حدید-۱۱۰ را می‌توان نمونه‌ای از نسل جدید پهپادهای تاکتیکی دانست که نشان می‌دهد میدان نبرد آینده بیش از گذشته به سامانه‌های بدون سرنشین، هوشمند و کم‌هزینه وابسته خواهد بود؛ سامانه‌هایی که می‌توانند با هزینه‌ای کمتر، تأثیری قابل توجه بر معادلات نظامی در میدان نبرد داشته باشند.
منبع: همشهری