عقرب های کشنده در مورد خاک خود سخت گیر هستند
عقربها هر سال بین ۱ تا ۲ میلیون نفر را نیش میزنند و اگرچه بیشتر قربانیان تنها درد و تورم موقتی را تجربه میکنند، این آسیبها همچنان میتوانند مرگبار باشند.
عقربها هر سال بین ۱ تا ۲ میلیون نفر را نیش میزنند و اگرچه بیشتر قربانیان تنها درد و تورم موقتی را تجربه میکنند، این آسیبها همچنان میتوانند مرگبار باشند.
پژوهشگران برآورد میکنند که این بندپایان شکارچی سالانه دستکم ۳,۰۰۰ کودک را به کام مرگ میکشانند. مناطق دورافتادهای که به درمانهای پزشکی نجاتبخش دسترسی ندارند با دشوارترین شرایط مواجهاند، اما عقربها همچنان در نواحی شهری مانند مراکش نیز یک معضل جدی محسوب میشوند.
پژوهش درباره پادزهر نقشی اساسی در کاهش فراوانی نیشزدگیها دارد، اما شناخت محل استقرار و الگوی پراکندگی خطرناکترین گونهها نیز به همان اندازه اهمیت دارد. از میان بیش از ۲,۰۰۰ گونه مختلف عقرب در سراسر جهان، تنها حدود ۱۰۰ گونه بالقوه کشنده هستند. با این حال، دانشمندان هنوز باید اطلاعات بسیار بیشتری درباره تنوع زیستی عقربها و راهکارهای کاهش مواجهههای خطرناک به دست آورند.
میشل دوگون، رئیس آزمایشگاه سامانههای سم در دانشگاه گالوی، اظهار داشت: «بهطور کلی آگاهی ما درباره بومشناسی عقربها، ماهیت سم آنها و بهترین روش درمان نیش عقرب بسیار محدود است.»
دوگون با همکاری یک تیم بینالمللی از پژوهشگران در حال طراحی روشها و برنامههای نوینی است تا نرخ جهانی نیشزدگی عقربها را کاهش دهد. تازهترین پروژه آنها که جزئیاتش امروز در مطالعهای منتشرشده در نشریه Environmental Research Communications ارائه شده، بر شناسایی و نقشهبرداری از مناطقی تمرکز دارد که سمیترین عقربهای جهان نهتنها در آنها زندگی میکنند، بلکه در آنها رشد و تکثیر موفق دارند.
تیم دوگون با ترکیب سالها مشاهدات میدانی و یک ابزار مدلسازی رایانهای، به یک شاخص غیرمنتظره برای اغلب زیستگاههای عقربها دست یافت. اگرچه دما و سایر تغییرات فصلی بر پراکندگی برخی گونهها تأثیر میگذارند، اکثریت این بندپایان محل زیست خود را بر اساس نوع خاک تعیین میکنند. هرچند مطالعه موردی بر مراکش تمرکز دارد، کشوری که به دلیل آمار بالای نیش عقرب شهرت یافته است، پژوهشگران معتقدند این رویکرد نقشهبرداری را میتوان برای سایر مناطق نیز بومیسازی و تطبیق داد.
دوگون تصریح کرد که این یافتهها میتواند جان انسانها را نجات دهد. با مشخص کردن مناطقی که احتمال حضور عقربهای خطرناک در آنها بیشتر است، مقامات بهداشتی قادر خواهند بود کارزارهای آگاهیبخشی را هدفمند کنند، کارکنان خط مقدم درمان را آموزش دهند و اقدامات پیشگیرانه اجتماعی را در مناطق پرخطر، بهویژه برای حفاظت از کودکان، متمرکز سازند. او گفت که این رویکرد در هر منطقهای که عقربها تهدید محسوب میشوند، از برزیل گرفته تا خاورمیانه و هند، قابل اجرا است.
منبع:دیجینوی
